Sivasspor’un geleceğini kurtarmanın yolu, kısa vadeli başarı illüzyonlarından vazgeçip, ayakları yere basan uzun vadeli bir vizyona sımsıkı sarılmaktan geçiyor. Bugün kulübün içinde bulunduğu ekonomik darboğaz, hatalı transfer politikaları ve öz kaynak düzenine (altyapıya) karşı duyulan güvensizlik, ne yazık ki bizi Trendyol 1. Lig’in alt sıralarına kadar sürükledi. Ancak unutulmamalıdır ki; her kriz, doğru yönetildiğinde içinde büyük bir fırsat barındırır.

Samet Aybaba Dönemi ve Kaçırılan Fırsatlar

Sivasspor tarihinin en vizyoner dönemlerinden biri kuşkusuz Samet Aybaba süreciydi. Aybaba, göreve gelirken cebinde sadece taktik tahtasıyla değil, bir sistem önerisiyle gelmişti: "Yıldızlara servet dökmeyelim, parayı altyapıya yatıralım." Bu vizyonun mimarlarından Murat Dizdar’ın gelişiyle kurulan "altyapı fabrikası", kısa sürede meyvelerini verdi.

Yunus Emre Konak’ın Brentford’a transferi kulüp kasasına nefes aldırırken; Barış Nazlı, Mehmet Şeker ve Sinan Kaya gibi yetenekler milli takımlara kadar yükseldi. Sivas gibi kısıtlı imkanlara sahip bir şehir için bu bir mucizeydi: Kendi kaynağını yarat, dışa bağımlılığı bitir ve sürdürülebilir bir model kur!

Tecrübe mi, Yoksa Emeklilik İkramiyesi mi?

Maalesef Aybaba sonrası dönemde "taraftar baskısı" ve "günü kurtarma" anlayışı galip geldi. 35-36 yaşındaki oyunculara bel bağlanırken, Badji ve Kimpioka gibi takıma katkı sağlamayan yabancı isimler tercih edildi. Sonuç? Ödenemeyen maaşlar, büyüyen borç kamburu ve kaçınılmaz düşüş...

Bugün rakibimiz olan Ümraniyespor veya Manisa FK gibi ekipler, bizim elimizden kaçırdığımız ya da şans vermediğimiz gençlerle bizi zorluyor. Bu, Sivasspor futbol aklı için acı bir tecrübedir.

2026 Panoraması: Beraberliğe Abone Bir Takım

Şubat 2026 itibarıyla tablo pek de iç açıcı değil. Sivasspor, 1. Lig’de çıktığı 26 maçta topladığı 32 puanla 14. sırada adeta patinaj çekiyor. Lider Esenler Erokspor 56 puanla zirvede uçarken, bizim Play-off umutlarımız her geçen hafta biraz daha sönüyor. Son dönemde alınan skorlar (Pendik 0-0, Adana Demir 1-1, Vanspor 3-3) gösteriyor ki; takım kazanmayı unutmuş, beraberliğe "abone" olmuş durumda.

Kurtuluşun Şifresi: %70 Gençleşme

Peki, çıkış yolu nerede? Reçete aslında çok basit ama cesaret istiyor:

1. Öz Kaynak Düzeni: Kadronun en az %65-70’ini 19-20 yaş grubundaki gençlerden oluşturmak.

2. Mentörlük Sistemi: Rey Manaj gibi tecrübeli isimleri "kurtarıcı" olarak değil, gençlere yol gösteren birer "akıl hocası" olarak konumlandırmak.

3. Profesyonel Adımlar: 2025’te sözleşme imzalanan Yusuf Çağlar Kefkir, Yılmaz Çin ve Savaş Ala gibi isimlere kağıt üzerinde değil, sahada süre vermek.

Sivasspor’un kurtuluşu, günü kurtarma derdinde olanların değil; geleceği inşa etme cesareti gösterenlerin elindedir. Ya yeniden o "altyapı fabrikasına" döneceğiz ya da her geçen gün daha derine gömüleceğiz.

Doğrunun peşinden gidelim. Bekleyip göreceğiz…

Sevgiyle kalın.